๐|Natt|๐: June, 2006

June 17

ระหว่างความรักที่คนสองคนติดตามเป็นเงาของกันตลอดเวลา

กับความรักที่คนสองคนที่อยู่ห่างกันบ้าง

และหัดทำอะไรด้วยตนเองเป้นบางครั้ง

ความรักแบบหลัง จะมีอยู่นานกว่า

เพราะความห่างจะทำให้เกิดการคิดทบทวน

ไปถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นกับหัวใจ

ไม่ใช่ปล่อยให้เรื่องดีๆ ผ่านไป

โดยไม่เก็บมาใส่ใจสักเรื่อง

และไม่ใช่ปล่อยให้เรื่องที่เผลอทำร้ายกัน

เลยผ่านไปโดยไม่คิดหาต้นเหตุและวิธีแก้ไข

การทำอะไรด้วยตัวเอง ก็เช่นกัน

มันเป็นเรื่องสำคัญที่เราจะผูกพันแต่ไม่ผูกติดทั้งชีวิตไว้กับคนที่เรารัก

มีเขาเป็นกำลังใจ ไม่ใช่มีเขาเป็นคนคอยทำทุกอย่างแทนเราทั้งหมด

เพราะไม่ว่าคนสองคนจะรักกันมากแค่ไหน

ก็คงไม่มีใครก้าวเดินแทนใครได้ และคงไม่มีใครหายใจแทนใครได้

ลองทำตัวเราเองให้เป็นผู้หญิงเข้มแข็งดู แล้วเขาจะรักในสิ่งที่เธอเป็น

ไม่ต้องเป็นคนที่วิ่งตาม แล้วเขาจะยอมเดินช้าลง เพื่อได้เป็นคนที่เดินข้างๆเธอ

คงเคยได้ยินเหมือนกันใช่ไหม?

"ห่างไกลเพื่อหัวใจได้คิดถึง"

ประโยคนี้ไม่ใช่เป็นแค่วรรคหนึ่งของบทกวีสวยงามเท่านั้น แต่มันเป็นใจความสำคัญที่จะทำให้รักมีอยู่อย่างมั่นคง

ก็ประโยชน์อะไรล่ะ ที่เธอจะมีรัก เพียงเพื่อจะรู้จักแค่คำว่ารักโดยไม่เคยรู้จักคำว่าคิดถึงและเป็นห่วง

เมื่อรู้อย่างนี้แล้ว นับแต่นี้ต่อไป ถ้าจะต้องห่างไกลกับคนที่รัก

ก็อย่าหมดเวลาไปกับการหวาดระแวงว่าเขาจะไปมีคนอื่น

ลองมองโลกในแง่ดีบ้าง ลองใช้เวลาตอนที่ไม่เจอกัน

คิดถึงเรื่องราวดีๆ ที่ก้าวผ่านด้วยกันมา

แล้วเธอจะพอว่า...ความรักนั้น ถ้าเป็นรักที่แท้จริง

ไม่ว่าจะมีเหตุการณ์ให้ต้องห่างไกลสักกี่ครั้งกี่ครา

ที่สุดแล้วก็จะกลับมาใกล้

เพราะความไว้ใจ...

จะทำให้คนสองคนยังมองเห็นหัวใจกันได้ชัด

แล้วความคิดถึง...

จะทำให้ความรักมีความมั่นคง